dinsdag 21 maart 2017

Over vissen en mensen - Selm Wenselaers

Naar David Foster Wallace: De oude, wijze vis zwemt voorbij drie jonge visjes en zegt: ‘Goeiemorgen jongens, hoe is het water vandaag?’. De visjes kijken elkaar verbaasd aan en mompelen: ‘Wat is in godsnaam water?’

Zo is het ook met genderidentiteit. Het is voor de meeste mensen zo evident als water voor een vis, dat ze er zich geen vragen bij stellen. Ze zijn geboren als man en voelen zich ook zo. Of ze doen dat als vrouw. Daaruit volgt de eenvoudige conclusie dat mensen of man of vrouw zijn.

Ik voelde me lang als een vis op het droge. Ik was geen man, maar mijn spiegelbeeld probeerde me daar wel van te overtuigen. Geen man, dus moest ik wel een vrouw zijn, dacht ik. Vanbinnen. Het genderteam van het UZ Gent helpt mensen om zich beter te voelen bij hun spiegelbeeld. Maar wat zie je in de spiegel? Is je blik niet in grote mate bepaald door wat de meerderheid als normaal ziet? Wie kijkt er met je mee?

Ik zou een vrouw worden, een niet-man. Dat was het plan. Hormonen gaven een eerste zet. Ze veranderden mijn lichaam traag maar gestaag. Om niet alleen mezelf, maar ook de rest van de wereld te overtuigen, diende ik het genderspel mee te spelen. Om als vrouw te worden gezien, moest ik mijn bewegingen, stemgebruik en kledingstijl aanpassen. Ik lette erop dat ik geen te grote stappen zette, werkte met een logopediste aan een hogere stem en ging uit winkelen met vriendinnen. 

Toch voelde het niet juist. Alsof ik van de ene kast in de andere kroop. Nu moest ik aan een ander beeld beantwoorden, dat van de vrouw. Een beeld dat ik zelf had gevormd en dat ik aan mezelf oplegde. Pas langzaam kwam het inzicht dat ik niet hoef te kiezen. Simpelweg omdat er zoveel meer is dan enkel man of vrouw. Naast m en v is er ook x. Voor mij is x een restgebied, witruimte. Ik voel me er als een vis in het water.

Selm Wenselaers (1983) is historicus en werkt als programmator en dramaturg voor Frascati Theater. Hen woont in Amsterdam. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen